Pisałam to o świcie. Nad Bosforem. Z myślą o Tobie.

W studiu nagrań praca wre. W Fabryce – dreszcz emocji. A ja?

Ja… jeszcze przed chwilą siedziałam nad Bosforem i próbowałam udawać, że to wszystko jest absolutnie pod kontrolą. (Mimo że premiera trzech audiobooków naraz już w tę sobotę. 6 grudnia. 11:00. Live na naszym fanpage’u FB. Szykuj się).

A teraz wyobraź sobie mnie, tuż przed świtem, z kubkiem tureckiej kawy w dłoni. I śpiewny chór muezinów z okolicznych meczetów, zamiast „rorate coeli”.

To Stambuł. Miasto mostów. Które łączą Europę z Azją.
Miasto, które chyba nigdy nie śpi.
A o poranku wygląda tak, jakby ktoś rozsypywał światło po kawałku.

I nagle, między jednym a drugim rozjaśnionym oknem w dole, przychodzi myśl:

A co, gdyby tak zamiast zapalać adwentowe świece, zbudować w Adwencie przęsła?

Cztery przęsła. Filar po filarze.

Jeden most. Do drugiego człowieka.

I tydzień: przęsło pojednania.
To to najdelikatniejsze. Czasem wystarczy jedno słowo: „przepraszam”. Albo: „chcę spróbować jeszcze raz”.

II tydzień: przęsło jedności i braterstwa.
Nawet jeśli ostatnio było nam bliżej do oddzielnych kontynentów niż do wspólnej mapy.

III tydzień: przęsło pokoju.
Tego prawdziwego, który przychodzi, kiedy przestajemy się bronić.

IV tydzień: przęsło miłości, która nie szuka swego.
Miłości, która z zaufaniem robi pierwszy krok. 

Tylko… łatwo mówić… Ale… jak to zrobić!? Tak konkretnie, na co dzień?

Właśnie się zastanawiam… A może razem to rozkminimy? Co zrobić, żeby właśnie w tym tygodniu pojednać się z kimś, którego od tak dawna omijam szerokim łukiem. Jak zmienić o nim opowieść w mojej głowie? Jak zobaczyć, że jesteśmy jedno. Choć tak trudno w to uwierzyć.

Jak przebaczyć. Komuś, kto mnie tak bardzo skrzywdził? Może Bogu, który wydaje się być głuchy? A może sobie?

I właśnie w tę pierwszą niedzielę Adwentu, na pograniczu dwóch światów, słuchałam słów papieża Leona XIV na pierwszej w historii mszy św. w Turcji, która… odbyła się nie w kościele, ale w hali widowiskowej.

To była jedna z najbardziej poruszających mszy w moim życiu. I jedna z najbardziej rozmodlonych. Z ciszą i poruszającym śpiewem w orientalnych językach.

Może właśnie ta krótka homilia budowniczego mostów – Pontifexa, pomoże nam zbudować to pierwsze przęsło?

Najbardziej poruszyły mnie te słowa: 

„Drodzy przyjaciele, jeśli naprawdę chcemy pomóc ludziom, których spotykamy, czuwajmy nad sobą. Tak zaleca Ewangelia. 

Jak? 

Przez pielęgnowanie naszej wiary: poprzez modlitwę, sakramenty i konsekwentne życie miłością bliźniego. Odrzucajmy uczynki ciemności i wkładajmy zbroję światła.”

A ja klęczałam po komunii św., wciśnięta między rzędy krzeseł i myślałam o Tobie.

Tak po prostu. Jak się myśli o kimś bliskim.

Modliłam się za Ciebie. 

Za Twoje mosty. Przęsła.

Za to, czego Ci w tym Adwencie najbardziej potrzeba.

Chcesz, żebym opowiedziała Ci więcej – z pierwszej ręki?

O całej tej niezwykłej, tureckiej drodze z papieżem Leonem i jego pierwszej zagranicznej podróży? Będę Twoimi oczami i uszami. Opowiem Ci, jak tu było.

Zrobię to w Mikołajki.

To dla mnie wyjątkowy dzień. Zwieńczenie ostatnich dziewięciu miesięcy naszej czułej i misternej pracy. 

PREMIERA AUDIOBOOKÓW TRYLOGII ZAUFANIA

📅 Sobota, 6 grudnia
🕚 godz. 11:00
🎥 Live, Facebook: https://www.facebook.com/storytelling.fabrykaopowiesci 

Trzy tomy.
Trzy słowa: Zaufaj, puść i kochaj.I program na życie.
Trzy światy, które żyły we mnie przez ostatnie lata…
I teraz, wreszcie, dostaną głos.

A jeśli tego dnia nie dasz rady być z nami, zajrzyj w dzień św. Mikołaja na naszą stronę:

👉 https://fabrykaopowiesci.pl/zaufaj

Jeśli renifery nie stracą orientacji, znajdziesz tam:

👉 Audiobooki – gotowe do pobrania,

👉 w premierowej cenie,

👉 i… być może nowy Kalendarz „Z Jezusem w Ziemi Świętej”.

Jeszcze dopinamy guziki.
I trzymajmy kciuki, żeby nie odpadły.

Dbaj o siebie.

I… widzimy się w sobotę?

Bo naprawdę chcę Cię tam zobaczyć…
Choćby na kilka minut.
Choćby jako małe światełko na ekranie.

Wysyłam Ci z bosforską bryzą dużo czułości i wdzięczności. Za każde słowo, za urodzinowe życzenia. Za modlitwę. Za to, że idziemy razem, nawet jeśli czasem na różnych kontynentach, to łączy nas wspólny Most.

Dołącz do dyskusji: